Լինում է, չի լինում, մի աշուն է լինում։ Հայաստանում այդ աշունը մոլորվում է ու հայտնվում ուրիշ երկրում։ Այդ օրը օգոստոսի 31-ն էր, բոլորը ուրախ-ուրախ սպասում էին ու ասում․ <<Ուռա՜, վաղը աշուն է>>։
Զույգ քույրիկներ են լինում, և նրանք նույնպես սպասում էին, որ վաղը աշուն է գալու, նրանց անուներն էին Մարի և Սոֆի։ Մարին առավոտյան արթնացավ ու տեսավ, որ ծառի վրա ձյուն է նստած և ձյուն է գալիս։ Մարին վազելով արթնացրեց Սոֆիին և ասաց․ <<Պարզվոմ է՝ այսօր աշուն չէ, այլ միանգամից ձմեռն է եկել>>, Սոֆին աչքերը տրորելով և չհասկանալով՝ ինչ է կատարվում, հարցրեց․<<Այսինքն այսօր տարվա ո՞ր եղանակն է, ձմե՞ռ է արդեն>>։ Ուֆֆ նորից ձմեռ, ես չեմ սիրում ձմեռը,-ասաց Սոֆին։ -Ես էլ չեմ սիրում ձմեռը,-ասաց Մարին եւ շարունակեց. <<Իսկ կարող է մեր երկրից հեռացել է աշունը, միգուցե մենք նեղացրել ենք նրան>>։ Մարին պատասխանեց, որ մենք աշնանը չենք վիրավորել, որ նա հեռանա,հաստատ մոլորվել է։ Դե Մարի, ինչ անենք, որ գտնենք աշունը ու հետ բերենք, երևի հարցնենք մայրիկին։ Նրանք գնացին մայրիկի մոտ և ասացին․ <<Մայրիկ, կարող է իմանաս որտե՞ղ է մոլորվել աշունը>>։

Ֆրանսիական ժողովրդական հեքիաթ

Մաս 1

Ժուկով-ժամանակով մի փոքրիկ, շատ փոքրիկ գյուղ կար: Էս գյուղի բնակիչներին կոչում էին բալզաթցիներ, որովհետև գյուղի անունը Բալզաթ էր: Նրանք շատ միամիտ մարդիկ էին: Չէ, միամիտ չէին, ճիշտը որ ասենք` խելքից մի քիչ պակաս էին:

Գյուղամիջում մի եկեղեցի կար: Եկեղեցու բակում մոշի մի թուփ էր աճում: Թուփը տարեցտարի մեծանում էր, խոշորանում և եկեղեցու դուռը համարյա փակել էր: Մարդիկ հազիվ էին այնտեղ մտնում: